İnsan zihniyleyken sessizleşiyor, sakinleşiyor, hüzünleniyor (bkz. Çekmeköy-Üsküdar metrosu). Modern insanlar olarak, sadece beklerken ve yalnızken zihnimize çekiliyoruz. Zihne çekilmek hüzün, zihne çekilmek sorun çünkü zihin eşittir sorumluluk. İnsan aslında en çok kendinden, belkide zihninden kaçıyor.
Bu Asr’ın insanları olarak ‘Düşünmez misiniz, Düşünün’ ifadelerinin muhatabı olamayarak hüsrandayız. Hüsranda olup pişman olmamak için, düşün, sabret, zihnine dön. Sabrettikçe, zihnine döner, zihnine döndükçe sorumluluklarını hatırlar. o pırlanta kelimlere muhattap olursun!
Zor olan sabretmek değil, sabrettikçe, sabır süresince zihnine dönmek, zihninle muhattap olmak. İnsanın kaçtığı sabır değil kendi zihni.
Umarım kağıda dökebildim..
Ben düşündükçe (zihnine döndükçe) hüzünlenmeyen insan görmedim
-balta