Category Archives: Öykü

Harman

İnsan zihniyleyken sessizleşiyor, sakinleşiyor, hüzünleniyor (bkz. Çekmeköy-Üsküdar metrosu). Modern insanlar olarak, sadece beklerken ve yalnızken zihnimize çekiliyoruz. Zihne çekilmek hüzün, zihne çekilmek sorun çünkü zihin eşittir sorumluluk. İnsan aslında en çok kendinden, belkide zihninden kaçıyor.

Bu Asr’ın insanları olarak ‘Düşünmez misiniz, Düşünün’ ifadelerinin muhatabı olamayarak hüsrandayız. Hüsranda olup pişman olmamak için, düşün, sabret, zihnine dön. Sabrettikçe, zihnine döner, zihnine döndükçe sorumluluklarını hatırlar. o pırlanta kelimlere muhattap olursun!

devamını oku

Köy Cenazesi

İnsan ölmek için yaşamaz, yaşadığı için ölürler. İnsanlar sevmek için yaşar, sevgisi kadar yaşar, yaşamını da o kadar sever.
Yaşamayı sevmek yazmaz kitapta, her an öleceğin yazar. İnsanlar birbirine yarına çıkacağımız belli mi der bir öğüt mü yoksa tehdit mi bilmeden. Toprak olacağımızdan bahsederler ama cenaze namazına gelirim demezler, diyemezler onun bile garantisinin olmadığı bu dünyada herkes sadece akıl verir.
Yaşayan herkesin fazlasıyla akıl verdiği bir köydü bizimkisi de. Bazı akşamları köyün meydanında ateş yapıp oturulurdu saatlerce, akıl verme ayinleri yapılırdı. Ölüme matematiksel olarak en yakın olan en yaşlı amcalar çok fazla nasihat eder ve akıl verirdi.

devamını oku