Bügün de ölmedim.
Düne uyandığım gibi tüm hayatım üzerine bahse girdim.
Öksürdüm. Ciğerlerimden.
Hiçbir veda hoş olmadı.
Hepsi tabelalar kadar renkliydi tanışmalarımızın.
Metropol kadar nemli
Mavi kadar umutsuzdu.
Ben menekşemi öldürdüm.
Kalbim daraldı
Nefesim kesilmedi.
Mahallenin orta yerinde ayağım takıldı.
Sözlerine yenildim.
Bahar geldi sonbaharı sordu,
Bilmiyorum dedim.
Sen o kapıyı çekip
Siktirolup giderken
Çok bekletmedim umarım.
Tag Archives: keder
Harman
İnsan zihniyleyken sessizleşiyor, sakinleşiyor, hüzünleniyor (bkz. Çekmeköy-Üsküdar metrosu). Modern insanlar olarak, sadece beklerken ve yalnızken zihnimize çekiliyoruz. Zihne çekilmek hüzün, zihne çekilmek sorun çünkü zihin eşittir sorumluluk. İnsan aslında en çok kendinden, belkide zihninden kaçıyor.
Bu Asr’ın insanları olarak ‘Düşünmez misiniz, Düşünün’ ifadelerinin muhatabı olamayarak hüsrandayız. Hüsranda olup pişman olmamak için, düşün, sabret, zihnine dön. Sabrettikçe, zihnine döner, zihnine döndükçe sorumluluklarını hatırlar. o pırlanta kelimlere muhattap olursun!