Elimde tuttuğum kalem titriyor.
Sahi titreyen kalem mi, elim mi?
Ya da, ya da yürek mi titreyip duran uzuv?
Yazım en az kendim gibi, ruhum gibi çirkindir.
Ben kendimi sevmem. Zaten Leyla’da beni sevmez, hatta Aslı’da ve hakeza Züleyha bile sevmez.
Ağzımda Allah’ın belası bir küfür, ağzımda bozuktur kol saatim gibi.
Kendimi kendimden saklayamıyorum, her yerde buluyor beni. Ağaç arkasında, kafe köşesinde, beynimin içinde yakalıyor kendim kendimi.